رزین های تبادل یونی
 رزین تبادل یونی ماتریس پلیمری حل نشدنی است که حاوی یون های نا پایدار قادر به تبادل با یون در محیط اطراف است.
این رزین‌ها بر حسب گروه عامل تعویض متصل به پایه پلیمری رزین به چهار دسته تقسیم می‌شوند:
 رزین‌های کاتیونی قوی SAC) Strongacidis Cation)      
رزین‌های کاتیونی ضعیف WAC) Weak acidis Cation)                          
رزین‌های آنیونی قوی SBA) Strongbasic anion)                                                                                   
رزین‌های آنیونی ضعیف WBA) Weak basic anion)

 رزین­های کاتیونی ضعیف قادر به جذب کاتیون­هایی هستند که به قلیائیت آب مرتبط است و قادر به جذب کلیه کاتیون­های موجود در آب نمی باشند. مزیت رزین های کاتیونی ضعیف بازدهی بالای آن ها در مقایسه با رزین های کاتیونی قوی می باشد، در نتیجه باعث تولید پساب کمتر در احیاءهای مکرر می گردد. رزین های آنیونی قوی قادر به جذب کلیه آنیون­های موجود در آب می­باشد. رزین­های آنیونی ضعیف قادر به جذب آنیون اسیدهای قوی نظیر اسیدسولفوریک، کلریدریک و نیتریک می­باشد. رزین­های آنیونی ضعیف مقاوم­تر از رزین آنیونی قوی بوده و به همین جهت در سیستم­های تصفیه آب کاربرد بیشتری دارند. رزین کیلیت - رزین کیلیت دارای گروه های عاملی ویژه ای است که شامل دو یا چند اتم الکترون دهنده است که یک اتم فلز تشکیل را می دهند. کلاس های گروه های عاملی این نوع رزین که از اهمیت صنعتی برخورد دارند، شامل اسیدهای phosphonic، اسیدهای آمینه و کربوکسیلیک و ترکیبات گوگرد می باشند. رزین هایی که دارای قابلیت های فلزی کیلیت شدن آن هایی هستند که حاوی اسید aminophosphonic یا اسید iminodiacetic یا سایت های تیول می باشند. رزین حاوی Nmethylglucamine را قابلیت های انتخابی برای بورون هستند. رزین نوع ژلی - هیچ ساختار منافذ دائم برای رزین های نوع ژل وجود ندارد.این منافذ به طور کلی بسیار کوچک در نظر گرفته می شود ، معمولا بزرگتر از ºA  30(آنگستروم) نیستند، رزین نوع ژل که معمولا شفاف است.